De Goddelijke Komedie is veel meer dan alleen een tekst. Het is een visie op de wereld, een totale architectuur van de ziel, de zonde, de verlossing en het licht. Dit meesterlijke werk, geschreven tussen 1307 en 1321, brengt de middeleeuwse theologie in dialoog met de poëzie, de Florentijnse politiek met de innerlijke zoektocht, het intieme met het universele. In zijn gezangen vindt Dante een nieuwe taal uit – het literaire Toscaans – en een imaginaire cartografie die zo krachtig is dat ze tot op de dag van vandaag deel uitmaakt van het collectieve bewustzijn. De reis is verdeeld in drie rijken: de hel, een spiraal van pijn en gerechtigheid, het vagevuur, een berg van hoop en transformatie, en het paradijs, pure verheffing naar het goddelijke licht. Het is zowel een odyssee van de ziel als een menselijk epos, geleid door twee figuren, Vergilius, symbool van de rede, en Beatrice, belichaming van gratie en liefde.

Vanaf het begin fascineert De goddelijke komedie door zijn visuele kracht. Nooit heeft een dichter zoveel kunnen laten zien met woorden: de helse kwellingen, de gekwelde landschappen, de symbolische figuren, de lichtgevende verschijningen zijn beelden die een blijvende invloed hebben gehad op kunstenaars uit alle tijdperken. Het kunstboek van Daniel Thierry past in deze lange traditie van resonantie tussen de tekst van Dante en de visuele wereld die hij inspireert.